Βουτιερίδης Ηλίας
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Ρουμανία - Σουλινά
Ημερομηνία Γέννησης 1874
Ημερομηνία Θανάτου 1941
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Κριτική
Μετάφραση
Μελέτη
Βιογραφικό Σημείωμα
ΗΛΙΑΣ ΒΟΥΤΙΕΡΙΔΗΣ (1874-1941) Ο Ηλίας Βουτιερίδης γεννήθηκε στα Σουλινά της Ρουμανίας, καταγόταν όμως από τη Μεθώνη της Μεσσηνίας. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Πάτρα και από το 1889 έμεινε στην Αθήνα, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Αποφοίτησε από το τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897 και υποστήριξε την παράταξη του Ελευθέριου Βενιζέλου, αρχικά ως συνεργάτης του Ελληνικού Προξενείου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Σκριπ. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και της μικρασιατικής εκστρατείας ήταν ανταποκριτής της εφημερίδας Πατρίς. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε με δημοσιεύσεις ποιημάτων στην εφημερίδα Νεολόγος του Σταύρου Βουτυρά και το 1900 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, που είχε τίτλο Σύννεφα, ενώ ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία, τη λογοτεχνική μετάφραση, το δοκίμιο και τη μελέτη της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Συνεργάτης του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου στη Νέα Σκηνή και καθηγητής στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου (1924-1930) και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ο Βουτιερίδης έγραψε επίσης έργα για το θέατρο που ανεβάστηκαν στη σκηνή. Συνεργάστηκε επίσης με τον Δημήτρη Ταγκόπουλο στην εφημερίδα Νουμάς και εξέδωσε το περιοδικό Χρονικά που κυκλοφόρησε για ένα χρόνο (1911-1912). Πέθανε στην Αθήνα. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ηλία Βουτιερίδη βλ. Γιάκος Δημήτρης, «Βουτιερίδης Ηλίας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Μερακλής Μ.Γ., «Ηλίας Βουτιερίδης», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.462. Αθήνα, Σοκόλης, 1977 και Παπαγεωργίου Κώστας, «Βουτιερίδης Ηλίας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Γιάκος Δημήτρης, «Βουτιερίδης Ηλίας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Μερακλής Μ.Γ., «Ηλίας Βουτιερίδης», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.462. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Νιρβάνας Παύλος, «Ηλία Π. Βουτιερίδη: Προσκυνητής», ΠαναθήναιαΙΔ΄, ετ.Ζ΄, 15/5/1907, σ.89-90.
Παναγιωτόπουλος Ι.Μ., «Ηλίας Π. Βουτιερίδης», Νέα Εστία19, ετ.Ι΄, 1η/1/1936, αρ.217, σ.14-24.
Παπαγεωργίου Κώστας, «Βουτιερίδης Ηλίας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Παράσχος Κλέων, «Ηλ. Βουτιερίδη: Η Ηλιογέννητη», Νέα Εστία11, ετ.Στ΄, 1η/3/1932, αρ.125, σ.273-274. Αφιερώματα περιοδικών
Νέα Εστία50, ετ.ΚΕ΄, 15/11/1951, αρ.585, σ.1500-1516.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1 Ι.Ποίηση
Πολεμικόν Ημερολόγιον. Αθήνα, 1898.
Σύννεφα. Αθήνα, τυπ. Ιγγλέση – Παπαγεωργίου, 1900.
Προσκυνητής. Αθήνα, 1907.
Κελαδος· Σονέττα. Αθήνα, τυπ.Τρέμπελα, 1917.
Μυστικές λειτουργίες· Σονέττα. Αθήνα, 1920.
Ωδή στην Α.Μ. το Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ’. Αθήνα, 1921.
Ποιητικές αρμονίεςΑ΄· Το βιβλίο της ζωής μου. Αθήνα, τυπ. Ακροπόλεως, 1923.
Ελεγειακά (1900-1921). Αθήνα, Ζηκάκης, 1924.
Ορφικά. Αθήνα, 1932.
Μυστική ζωή. Αθήνα, 1934.
Πολεμικές ωδές · Πρώτη σειρά. Αθήνα, Αετός, 1941. ΙΙ.Θέατρο
Κασσάντρα· Τραγωδία. Αθήνα, Ζηκάκης, 1929.
Η Ηλιογέννητη· Ποιητικό δράμα σε μέρη τρία- εικόνες έξη. Αθήνα, Ζηκάκης, 1931.
Ζουάνα · Τραγωδία μονόπραχτη. Αθήνα, τυπ.Ροδάκη, 1935. ΙΙΙ.Πεζογραφία
Μάριος· Μυθιστόρημα. Αθήνα, Ζηκάκης, 1923.
Όταν αγαπούμε· Μυθιστόρημα. Αθήνα, Ζηκάκης, 1924. ΙV.Μεταφράσεις
Λουκιανού, Τίμωνας ο Μισάνθρωπος. Αθήνα, 1903.
Λόγγου, Δάφνης και Χλόη· Μετάφρασμα από το αρχαίο Ηλία Βουτιερίδη. Αθήνα, Ζηκάκης, 1929 (έκδοση γ΄).
Σοφοκλέους, Οιδίπους επί Κολωνώ. Αθήνα, 1911.
Γκαίτε, Η Μινιόν. Αθήνα, 1919. V. Μελέτες – Δοκίμια - Χρονικά
Ιστορία της κρητικής επαναστάσεως του 1897. Αθήνα, 1898.
Η ζωή μας και η φιλολογία μας· Α΄ Τα περιοδικά. Αθήνα, ανάτυπο από το Νουμά, 1904.
Οι Δήμαρχοι των Αθηνών. Αθήνα, 1907.
Η πρόοδος των επιστημών · μετά προλόγου και σημειώσεων. Αθήνα, Βασιλείου, 1920.
Η εκστρατεία πέραν του Σαγγαρίου. Αθήνα, τυπ. Δελή, 1922.
Κωστής Παλαμάς· Το ποιητικό έργο του. Αθήνα, Ζηκάκης, 1923.
Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας· Από των μέσων του ΙΕ΄ αιώνος μέχρι των νεωτάτων χρόνων· Μετ΄εισαγωγής περί της βυζαντινής λογοτεχνίας. Αθήνα, Ζηκάκης, 1924.
Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας· Από των μέσων του ΙΕ΄ αιώνος μέχρι των νεωτάτων χρόνων· Μετ΄εισαγωγής περί της βυζαντινής λογοτεχνίας· τεύχος γ΄. Αθήνα, Ζηκάκης, 1924.
Η αρχή του νεωτέρου θεάτρου · Τα μυστήρια. Αθήνα, τυπ. Ακροπόλεως, 1925.
Ο Σοφοκλής και οι γυναίκες. Αθήνα, 1926.
Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας· Από των μέσων του ΙΕ’ αιώνος μέχρι των νεωτάτων χρόνων· Μετ΄εισαγωγής περί της βυζαντινής λογοτεχνίας· Τόμος δεύτερος· Τεύχος 1ον. Αθήνα, Ζηκάκης, 1927.
Η Νεοελληνική Λογοτεχνία· Η αρχή της και οι σταθμοί της. Αθήνα, τυπ. Ακροπόλεως, 1927.
Απάντηση σε μια κριτική του κ. Στιλπ. Κυριακίδη (καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) για την «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας». Αθήνα, χ.χ. [1928] (φυλλάδιο).
Νεοελληνική στιχουργική. Αθήνα, Ι. Κολλάρος, 1929.
Η νεοελληνική λογοτεχνία· Γενικό εξέτασμα της ιστορίας της. Αθήνα, Ζηκάκης, 1930.
Η ξένη επίδραση στη νεοελληνική λογοτεχνία. Αθήνα, Ζηκάκης, 1930.
Αρχαίοι έλληνες λυρικοί. Αθήνα, Ζηκάκης, 1931.
Ο ρυθμικός λόγος στη νεοελληνική λογοτεχνία. Αθήνα, Ζηκάκης, 1931.
Αλ.Παπαδιαμάντης – Αλ.Μωραϊτίδης· Η ζωή τους και το έργο τους. Αθήνα, Ζηκάκης, 1931.
Γραμματική της δημοτικής γλώσσας. Αθήνα, Πανεπιστημιακό Βιβλιοπωλείο Αλέξη Ν. Κολόλου, 1932.
Κωστής Παλαμάς. Αθήνα, ανάτυπο από τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, 1932.
Σύντομη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (1000 – 1930). Αθήνα, 1933.
Ποιος ο κανονισμός της νεοελληνικής ορθογραφίας από την Ακαδημία Αθηνών. Αθήνα, Ζηκάκης, 1933.
Επίτομος ιστορία της Βυζαντινής λογοτεχνίας. Αθήνα, Ζηκάκης, 1935.
Ο Σολωμός κ’ οι έλληνεςΑ΄· Όταν ζούσε ο Σολωμός. Αθήνα, 1937.
Σολωμός· Κριτική μελέτη. Αθήνα, Δημητράκος, 1938. VI. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
Κατάλοιπα Ηλία Βουτιερίδη· Για τη Μεθώνη και τους προγόνους του. Καλαμάτα, ανάτυπο από τα Μεσσηνιακά Γράμματα, τόμος Β΄, 1967. 1. Για περισσότερα εργογραφικά στοιχεία του Ηλία Βουτιερίδη βλ. Π.Η. Βουτιερίδης, «Το έργο του Ηλία Βουτιερίδη», Νέα Εστία50, ετ.ΚΕ΄, 15/11/1951, αρ.585, σ.1513-1516.
Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008
Βουσβούνης Αντώνης
Βουσβούνης Αντώνης
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Κωνσταντινούπολη
Ημερομηνία Γέννησης 1918
Ημερομηνία Θανάτου 1980
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΥΣΒΟΥΝΗΣ (1918 - 1980) Ο Αντώνης Βουσβούνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος εμπόρου που μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μυτιλήνη, από όπου καταγόταν. Στα μέσα της δεκαετίας του τριάντα η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο Αντώνης γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, από όπου αποφοίτησε, χωρίς ωστόσο να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη δικηγορία, καθώς γρήγορα στράφηκε στη λογοτεχνία και την εκδοτική δραστηριότητα. Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Γλάρος (1943-1946), υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού Τα Νέα Γράμματα (από την έναρξη της β΄ περιόδου κυκλοφορίας του το 1944), συνεργάτης στην έκδοση του περιοδικού Τετράδιο (1945-1947) μαζί με τους Ανδρέα Καμπά, Αλέξη Σολωμό και Αλέξανδρο Ξύδη, συνιδρυτής του θεατρικού περιοδικού Θέατρο, μαζί με τον Μάριο Πλωρίτη και τον Θ.Κρίτα (1958-1959), ιδρυτής των εκδόσεων Γαλαξίας (σε συνεργασία με την εκδότρια της εφημερίδας Η Καθημερινή Ελένη Βλάχου) και των εκδόσεων Κεραμεικός (μέσα της δεκαετίας του εξήντα). Η επιβολή της απριλιανής δικτατορίας ανέκοψε την εκδοτική του δραστηριότητα, η οποία συνεχίστηκε μετά το 1968 και ως το 1973, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τη σειρά Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη και από το 1975 ως το 1978 με τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Ερμείας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε με το διήγημα Μια Ιστορία που είναι Ιστορία, το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα. Δυο χρόνια αργότερα εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, η νουβέλα Γαλάζιες Ώρες. Η λογοτεχνική του παραγωγή συνεχίστηκε ως το 1978 με μεγάλες περιόδους συγγραφικής σιωπής. Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση, δημοσιεύοντας το 1942 την ποιητική συλλογή Το φωτεινό βιβλίο και δημοσίευσε λογοτεχνικά δοκίμια και κριτικές στα περιοδικά Τα Νέα Γράμματα, Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, Τετράδιο, Ευθύνη, Αιολικά Γράμματα, Γράμματα και Τέχνες. Ο Αντώνης Βουσβούνης τοποθετείται ανάμεσα στους έλληνες πεζογράφους που πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1930, μαζί με συγγραφείς όπως οι Μ. Καραγάτσης, Γιώργος Θεοτοκάς και Κοσμάς Πολίτης. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αντώνη Βουσβούνη βλ. Γιάκος Δημήτρης, «Αντώνης Βουσβούνης», Νέα Εστία107, ετ.ΝΔ΄, 1η/6/1980, αρ.1270, σ.823 και Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.
Θρύλος Άλκης, Κριτική για το Ο άγιος Αντώνιος, Αγγλοελληνική ΕπιθεώρησηΑ΄, 7/1945, αρ.5, σ.26.
Καραγάτσης Μ., Κριτική για το Προμήνυμα, Πρωία, 12/11/1943.
Καραντώνης Ανδρέας, «Υποθετική νεκρολογία - Αντώνης Βουσβούνης», Νέα Εστία108, ετ.ΝΔ΄, 15/7/1980, αρ.1273, σ.985-994.
Καραντώνης Ανδρέας, 24 σύγχρονοι πεζογράφοι, σ.439-446. Αθήνα, Νικόδημος, 1978.
Κοτζιάς Αλέξανδρος, Μεταπολεμικοί πεζογράφοι, σ.931. Αθήνα, Κέδρος, 1982.
Μερακλής Μ.Γ., «Βουσβούνης Αντώνης», Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς – ΜπριτάννικαΙΕ΄, σ.236. Αθήνα, Πάπυρος, 1984.
Μερακλής Μ.Γ., Η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, 1945-1970ΙΙ · Πεζογραφία, σ.44-45. Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινίδης, χ.χ.
Μορτόγιας Δημήτρης, Δείγμα γραφής. Αθήνα, Ολκός, 1977.
Μουλλάς Παναγιώτης, Κριτική για Το μεγάλο διάλειμμα, Διάλογος4, 1963, σ.105-109.
Ξύδης Αλέξανδρος, «Χρονικό του Τετραδίου» ΤετράδιοΑ΄ (ανατύπωση) Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981.
Σαχίνης Απόστολος, «Το μυθιστόρημα της εφηβικής ηλικίας», Η σύγχρονη πεζογραφία μας. Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1983 (έκδοση δ΄).
Σαχίνης Απόστολος, «Αντώνη Βουσβούνη: Προμήνυμα – 1943, Ο άγιος Αντώνιος – 1944», Η πεζογραφία της κατοχής, σ.87-91. Αθήνα, Ίκαρος, 1948.
Τσαούσης Κ.Ι., Κριτική για την Παλίρροια, Ακρόπολις, 9/10/1979.
Χουρμούζιος Αιμίλιος, Κριτική για το Γαλάζιες ώρες, Η Καθημερινή, 19/11/1939.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1 Ι.Πεζογραφία
Γαλάζιες ώρες. [Αθήνα], 1939 (πραγματική έκδοση Ηράκλειο Κρήτης, τυπ. Σπύρου Αλεξίου).
Προμήνυμα. Αθήνα, Ο Γλάρος, 1943.
Ο Άγιος Αντώνιος· Θέμα για μυθιστόρημα. Αθήνα, Ο Γλάρος, 1944.
Το μεγάλο διάλειμμα. Αθήνα, Κεραμεικός, 1961.
Η παλίρροια. Αθήνα, Γαλαξίας, 1978.
Η επιστροφή της Άλκης. Αθήνα, Ερμείας, 1978. ΙΙ.Ποίηση
Φωτεινό βιβλίο. Αθήνα, 1942. ΙΙΙ.Δοκίμιο
Οι μεταμορφώσεις του Οδυσσέως - Προλεγόμενα στον Περικλή Γιαννόπουλο. Αθήνα, Κεραμεικός, 1972.
Οι σημειώσεις της Κίρκης και Οι μεταμορφώσεις του Οδυσσέως. Αθήνα, Ερμείας, 1980. 1. Για αναλυτικότερα εργογραφικά στοιχεία του Αντώνη Βουσβούνη βλ. Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεταπολεμική πεζογραφία · Από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ‘67Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992, όπου αναλυτική του Αντώνη Βουσβούνη, που συμπεριλαμβάνει και τα δημοσιεύματά του στον Τύπο.
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Κωνσταντινούπολη
Ημερομηνία Γέννησης 1918
Ημερομηνία Θανάτου 1980
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΥΣΒΟΥΝΗΣ (1918 - 1980) Ο Αντώνης Βουσβούνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος εμπόρου που μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μυτιλήνη, από όπου καταγόταν. Στα μέσα της δεκαετίας του τριάντα η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο Αντώνης γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, από όπου αποφοίτησε, χωρίς ωστόσο να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη δικηγορία, καθώς γρήγορα στράφηκε στη λογοτεχνία και την εκδοτική δραστηριότητα. Υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Γλάρος (1943-1946), υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού Τα Νέα Γράμματα (από την έναρξη της β΄ περιόδου κυκλοφορίας του το 1944), συνεργάτης στην έκδοση του περιοδικού Τετράδιο (1945-1947) μαζί με τους Ανδρέα Καμπά, Αλέξη Σολωμό και Αλέξανδρο Ξύδη, συνιδρυτής του θεατρικού περιοδικού Θέατρο, μαζί με τον Μάριο Πλωρίτη και τον Θ.Κρίτα (1958-1959), ιδρυτής των εκδόσεων Γαλαξίας (σε συνεργασία με την εκδότρια της εφημερίδας Η Καθημερινή Ελένη Βλάχου) και των εκδόσεων Κεραμεικός (μέσα της δεκαετίας του εξήντα). Η επιβολή της απριλιανής δικτατορίας ανέκοψε την εκδοτική του δραστηριότητα, η οποία συνεχίστηκε μετά το 1968 και ως το 1973, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τη σειρά Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη και από το 1975 ως το 1978 με τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Ερμείας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε με το διήγημα Μια Ιστορία που είναι Ιστορία, το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα. Δυο χρόνια αργότερα εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, η νουβέλα Γαλάζιες Ώρες. Η λογοτεχνική του παραγωγή συνεχίστηκε ως το 1978 με μεγάλες περιόδους συγγραφικής σιωπής. Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση, δημοσιεύοντας το 1942 την ποιητική συλλογή Το φωτεινό βιβλίο και δημοσίευσε λογοτεχνικά δοκίμια και κριτικές στα περιοδικά Τα Νέα Γράμματα, Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, Τετράδιο, Ευθύνη, Αιολικά Γράμματα, Γράμματα και Τέχνες. Ο Αντώνης Βουσβούνης τοποθετείται ανάμεσα στους έλληνες πεζογράφους που πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1930, μαζί με συγγραφείς όπως οι Μ. Καραγάτσης, Γιώργος Θεοτοκάς και Κοσμάς Πολίτης. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αντώνη Βουσβούνη βλ. Γιάκος Δημήτρης, «Αντώνης Βουσβούνης», Νέα Εστία107, ετ.ΝΔ΄, 1η/6/1980, αρ.1270, σ.823 και Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.
Θρύλος Άλκης, Κριτική για το Ο άγιος Αντώνιος, Αγγλοελληνική ΕπιθεώρησηΑ΄, 7/1945, αρ.5, σ.26.
Καραγάτσης Μ., Κριτική για το Προμήνυμα, Πρωία, 12/11/1943.
Καραντώνης Ανδρέας, «Υποθετική νεκρολογία - Αντώνης Βουσβούνης», Νέα Εστία108, ετ.ΝΔ΄, 15/7/1980, αρ.1273, σ.985-994.
Καραντώνης Ανδρέας, 24 σύγχρονοι πεζογράφοι, σ.439-446. Αθήνα, Νικόδημος, 1978.
Κοτζιάς Αλέξανδρος, Μεταπολεμικοί πεζογράφοι, σ.931. Αθήνα, Κέδρος, 1982.
Μερακλής Μ.Γ., «Βουσβούνης Αντώνης», Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς – ΜπριτάννικαΙΕ΄, σ.236. Αθήνα, Πάπυρος, 1984.
Μερακλής Μ.Γ., Η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, 1945-1970ΙΙ · Πεζογραφία, σ.44-45. Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινίδης, χ.χ.
Μορτόγιας Δημήτρης, Δείγμα γραφής. Αθήνα, Ολκός, 1977.
Μουλλάς Παναγιώτης, Κριτική για Το μεγάλο διάλειμμα, Διάλογος4, 1963, σ.105-109.
Ξύδης Αλέξανδρος, «Χρονικό του Τετραδίου» ΤετράδιοΑ΄ (ανατύπωση) Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981.
Σαχίνης Απόστολος, «Το μυθιστόρημα της εφηβικής ηλικίας», Η σύγχρονη πεζογραφία μας. Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1983 (έκδοση δ΄).
Σαχίνης Απόστολος, «Αντώνη Βουσβούνη: Προμήνυμα – 1943, Ο άγιος Αντώνιος – 1944», Η πεζογραφία της κατοχής, σ.87-91. Αθήνα, Ίκαρος, 1948.
Τσαούσης Κ.Ι., Κριτική για την Παλίρροια, Ακρόπολις, 9/10/1979.
Χουρμούζιος Αιμίλιος, Κριτική για το Γαλάζιες ώρες, Η Καθημερινή, 19/11/1939.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1 Ι.Πεζογραφία
Γαλάζιες ώρες. [Αθήνα], 1939 (πραγματική έκδοση Ηράκλειο Κρήτης, τυπ. Σπύρου Αλεξίου).
Προμήνυμα. Αθήνα, Ο Γλάρος, 1943.
Ο Άγιος Αντώνιος· Θέμα για μυθιστόρημα. Αθήνα, Ο Γλάρος, 1944.
Το μεγάλο διάλειμμα. Αθήνα, Κεραμεικός, 1961.
Η παλίρροια. Αθήνα, Γαλαξίας, 1978.
Η επιστροφή της Άλκης. Αθήνα, Ερμείας, 1978. ΙΙ.Ποίηση
Φωτεινό βιβλίο. Αθήνα, 1942. ΙΙΙ.Δοκίμιο
Οι μεταμορφώσεις του Οδυσσέως - Προλεγόμενα στον Περικλή Γιαννόπουλο. Αθήνα, Κεραμεικός, 1972.
Οι σημειώσεις της Κίρκης και Οι μεταμορφώσεις του Οδυσσέως. Αθήνα, Ερμείας, 1980. 1. Για αναλυτικότερα εργογραφικά στοιχεία του Αντώνη Βουσβούνη βλ. Ζήρας Αλέξης, «Αντώνης Βουσβούνης», Η μεταπολεμική πεζογραφία · Από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ‘67Γ΄, σ.8-28. Αθήνα, Σοκόλης, 1992, όπου αναλυτική του Αντώνη Βουσβούνη, που συμπεριλαμβάνει και τα δημοσιεύματά του στον Τύπο.
Βοϊσκου Ελένη
Βοϊσκου Ελένη
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αίγυπτος - Κάιρο
Ημερομηνία Γέννησης 1921
Ημερομηνία Θανάτου -
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΕΛΕΝΗ ΒΟΪΣΚΟΥ (1921) Η Ελένη Βοΐσκου γεννήθηκε στο Κάιρο. Σπούδασε γαλλική φιλολογία και είναι κάτοχος Baccalaureat Philosolhie, B.A. in Education. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός επί τριανταοχτώ χρόνια. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1938 με το βιβλίο Αλάσκα. Ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία και το θέατρο. Το 1974 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου για τη συλλογή διηγημάτων της Εννέα ιστορίες. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Ελένης Βοΐσκου βλ. Γιαλουράκης Μανώλης, «Βοΐσκου Ελένη», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και «Βοΐσκου Ελένη», Who’ s who 1998· Επίτομο Βιογραφικό Λεξικό. Αθήνα, Μέτρον, 1998.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Γεωργής Γιώργος, «Το βάρος του ιστορικού παρελθόντος», Διαβάζω97, 27/6/1984, σ.60-63.
Γεωργιάδη – Λαμπίρη Ηρώ, «Ένας πίνακας αγανάκτησης και οδύνης», Διαβάζω193, 8/6/1988, σ.69-70.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βοΐσκου Ελένη», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Κάσσος Βαγγέλης, Κριτική για το Εφιάλτες και όνειρα, Τομές56, 1/1980, σ.57-58.
Παπακωνσταντίνου Δημ.Κ., Κριτική για τις Εννέα Ιστορίες, Νέα Εστία99, ετ.Ν΄, 1/6/1976, αρ.1174, σ.759-761.
Ραυτόπουλος Μ., «Ελένης Βοΐσκου: Ο παλμός της ζωής μας», Επιθεώρηση ΤέχνηςΕ΄[Στ΄], ετ.Γ΄, 7/1957, αρ.31, σ.63-65.
Τσαούσης Κ.Ι., Κριτική για το Εφιάλτες και Όνειρα, Ελευθεροτυπία, 28/9/1978.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Το τέλος της εισαγωγής.1941.
Verites.1979. ΙΙ.Πεζογραφία
Αλάσκα. 1938.
Κόσμοι που δε χάθηκαν. 1940.
Άρες μάρες κουκουνάρες· Διηγήματα 1944-1946. Κάιρο, [1947].
Ο παλμός της ζωής μας
(Μυθιστόρημα). Κάιρο, 1956.
Μικρά και μεγάλα συμβάντα
Διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1963.
Ανοίξτε τις πόρτες
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Φέξης, 1964.
Εννέα ιστορίες. Αθήνα, 1974.
Άνθρωποι, ζώα και πράγματα· Διηγήματα. Αθήνα, Ιωλκός, 1976.
Εφιάλτες και όνειρα
(χρόνια δικτατορίας μέρες της Νομικής και του Πολυτεχνείου)
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1978.
Είσαι κι εσύ μες στο βιβλίο
Διηγήματα (επιλογή και για παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου). Αθήνα, Κέδρος, 1980.
Γιατί χαμογελάς Φωτεινή;
Μυθιστόρημα. Αθήνα, 1981.
Όπου δε δείχνει το βέλος
Διηγήματα. Αθήνα, Ιωλκός, 1987.
Ίσως κι εσείς τους γνωρίσατε
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Δελφίνι, 1992. ΙΙΙ.Θέατρο
Κόσμοι που δεν χάθηκαν. 1940.
Σαίξπηρ και Νόρμα. 1950.
Θεατρικά. Αθήνα, 1967.
Άλλα πέντε θεατρικά. Αθήνα,1986. ΙV. Μελέτες
Και αύριο Νίκος Νικολαΐδης
Ένας σταθμός στη λογοτεχνία μας. Αθήνα, 1983
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αίγυπτος - Κάιρο
Ημερομηνία Γέννησης 1921
Ημερομηνία Θανάτου -
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΕΛΕΝΗ ΒΟΪΣΚΟΥ (1921) Η Ελένη Βοΐσκου γεννήθηκε στο Κάιρο. Σπούδασε γαλλική φιλολογία και είναι κάτοχος Baccalaureat Philosolhie, B.A. in Education. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός επί τριανταοχτώ χρόνια. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1938 με το βιβλίο Αλάσκα. Ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία και το θέατρο. Το 1974 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου για τη συλλογή διηγημάτων της Εννέα ιστορίες. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Ελένης Βοΐσκου βλ. Γιαλουράκης Μανώλης, «Βοΐσκου Ελένη», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και «Βοΐσκου Ελένη», Who’ s who 1998· Επίτομο Βιογραφικό Λεξικό. Αθήνα, Μέτρον, 1998.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Γεωργής Γιώργος, «Το βάρος του ιστορικού παρελθόντος», Διαβάζω97, 27/6/1984, σ.60-63.
Γεωργιάδη – Λαμπίρη Ηρώ, «Ένας πίνακας αγανάκτησης και οδύνης», Διαβάζω193, 8/6/1988, σ.69-70.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βοΐσκου Ελένη», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Κάσσος Βαγγέλης, Κριτική για το Εφιάλτες και όνειρα, Τομές56, 1/1980, σ.57-58.
Παπακωνσταντίνου Δημ.Κ., Κριτική για τις Εννέα Ιστορίες, Νέα Εστία99, ετ.Ν΄, 1/6/1976, αρ.1174, σ.759-761.
Ραυτόπουλος Μ., «Ελένης Βοΐσκου: Ο παλμός της ζωής μας», Επιθεώρηση ΤέχνηςΕ΄[Στ΄], ετ.Γ΄, 7/1957, αρ.31, σ.63-65.
Τσαούσης Κ.Ι., Κριτική για το Εφιάλτες και Όνειρα, Ελευθεροτυπία, 28/9/1978.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Το τέλος της εισαγωγής.1941.
Verites.1979. ΙΙ.Πεζογραφία
Αλάσκα. 1938.
Κόσμοι που δε χάθηκαν. 1940.
Άρες μάρες κουκουνάρες· Διηγήματα 1944-1946. Κάιρο, [1947].
Ο παλμός της ζωής μας
(Μυθιστόρημα). Κάιρο, 1956.
Μικρά και μεγάλα συμβάντα
Διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1963.
Ανοίξτε τις πόρτες
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Φέξης, 1964.
Εννέα ιστορίες. Αθήνα, 1974.
Άνθρωποι, ζώα και πράγματα· Διηγήματα. Αθήνα, Ιωλκός, 1976.
Εφιάλτες και όνειρα
(χρόνια δικτατορίας μέρες της Νομικής και του Πολυτεχνείου)
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1978.
Είσαι κι εσύ μες στο βιβλίο
Διηγήματα (επιλογή και για παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου). Αθήνα, Κέδρος, 1980.
Γιατί χαμογελάς Φωτεινή;
Μυθιστόρημα. Αθήνα, 1981.
Όπου δε δείχνει το βέλος
Διηγήματα. Αθήνα, Ιωλκός, 1987.
Ίσως κι εσείς τους γνωρίσατε
Μυθιστόρημα. Αθήνα, Δελφίνι, 1992. ΙΙΙ.Θέατρο
Κόσμοι που δεν χάθηκαν. 1940.
Σαίξπηρ και Νόρμα. 1950.
Θεατρικά. Αθήνα, 1967.
Άλλα πέντε θεατρικά. Αθήνα,1986. ΙV. Μελέτες
Και αύριο Νίκος Νικολαΐδης
Ένας σταθμός στη λογοτεχνία μας. Αθήνα, 1983
Βογιατζάκης Νίκος Ψευδώνυμο: Βέλμος Νίκος
Βογιατζάκης Νίκος
Ψευδώνυμο: Βέλμος Νίκος
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αθήνα
Ημερομηνία Γέννησης 1890
Ημερομηνία Θανάτου 1930
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Μετάφραση
Μελέτη
Βιογραφικό Σημείωμα
ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ (1890-1930) Ο Νίκος Βέλμος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Νίκου Βογιατζάκη) γεννήθηκε στην Αθήνα. Καλλιτεχνική φύση από νεαρή ηλικία, πρωτοεμφανίστηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους ως ηθοποιός πλάι στη Μαρίκα Κοτοπούλη σε ηλικία δεκαέξι χρόνων και στη συνέχεια στο Εθνικό Θέατρο με σκηνοθέτη τον Θωμά Οικονόμου. Το 1916 δημιούργησε το θίασο Στρατιωτικό Θέατρο και υπήρξε συνεργάτης του Δημήτρη Ροντήρη στο περιοδικό Παρασκήνιο και εκδότης των περιοδικών Φραγγέλιο και Φύλλα Τέχνης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ το 1926 ίδρυσε το Άσυλο Τέχνης, που στεγαζόταν στο σπίτι του στην οδό Νικοδήμου και αποτέλεσε χώρο εκθέσεων για πολλούς σημαντικούς νεοέλληνες ζωγράφους. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε με το πεζό Ερωτόπαθος τραγουδιστής το 1914. Ολοκλήρωσε επίσης μελέτες και αφηγήματα, ενώ πρέπει να επισημανθεί η διασκευή του σε πεζό λόγο του έργου του Σαίξπηρ Αντώνιος και Κλεοπάτρα, που εκδόθηκε σε συνεργασία με τον Στρατή Δούκα και εικονογραφημένη από τον Σπύρο Παπαλουκά. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Νίκου Βέλμου βλ. Παπαγεωργίου Κώστας, «Βέλμος Νίκος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984 και Σταμέλος Δημήτρης, «Βέλμος Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας3. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Παπαγεωργίου Κώστας, «Βέλμος Νίκος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Παράσχος Κλέων, «Νίκου Βέλμου: Δύο αγάπες», Νέα Εστία27, ετ.ΙΔ΄, 1η/2/1940, αρ.315, σ.187-188.
Πεσματζόγλου Μηνάς, «Ο Βέλμος: Κείμενα για το συγγραφέα και τον άνθρωπο», Φραγγέλιο1, ετ.Β΄, 1/1928.
Σταμέλος Δημήτρης, «Βέλμος Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας3. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ..
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Σεβντάς. Αθήνα, 1911.
Δύο αγάπες· Ξυλογραφίες πρωτότυπες σχεδιασμένες και σκαλισμένες απ’ το ζωγράφο Άγγελο Θεοδωρόπουλο. Αθήνα, Πεσματζόγλου, 1923. ΙΙ.Πεζογραφία
Ο ερωτοπαθος τραγουδιστής. Αθήνα, 1910.
Ο πιστός της απελπισίας (από τη ζωή ενός αφορισμένου) και μελέτη για το θέατρο. Αθήνα, 1915. ΙΙΙ.Μελέτες
Μελέτη στο θέατρό μας. Αθήνα, χ.χ.
Το κοινωνικό βιβλίο. 1921.
Παλιά Αθήνα. Αθήνα, 1931
Ιστορία του παιδιού. Αθήνα, 1936. ΙV. Θέατρο
Έργα· Τραγωδία. Αθήνα, χ.χ. (μαζί η μετάφραση Ποιήματα Δ.Παπαρρηγόπουλου μεταφρασμένα στη δημοτική γλώσσα και το δοκίμιο Στοχασμοί για την ελληνική ποίηση). ΙV. Μεταφράσεις - Διασκευές
Ποιήματα Δ.Παπαρρηγόπουλου μεταφρασμένα στη δημοτική γλώσσα. Αθήνα, 1955.
Βέλμου διασκευή του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας του Σαίξπηρ ξαναφροντισμένη απ’ το Στρατή Δούκα και με ξυλογραφίες σχεδιασμένες και σκαλισμένες απ’ το ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά. Αθήνα, Φύλλα Τέχνης του Φραγκελίου αρ.1, 1927. V. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
Έργα. Αθήνα, χ.χ.
Ψευδώνυμο: Βέλμος Νίκος
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αθήνα
Ημερομηνία Γέννησης 1890
Ημερομηνία Θανάτου 1930
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Μετάφραση
Μελέτη
Βιογραφικό Σημείωμα
ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ (1890-1930) Ο Νίκος Βέλμος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Νίκου Βογιατζάκη) γεννήθηκε στην Αθήνα. Καλλιτεχνική φύση από νεαρή ηλικία, πρωτοεμφανίστηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους ως ηθοποιός πλάι στη Μαρίκα Κοτοπούλη σε ηλικία δεκαέξι χρόνων και στη συνέχεια στο Εθνικό Θέατρο με σκηνοθέτη τον Θωμά Οικονόμου. Το 1916 δημιούργησε το θίασο Στρατιωτικό Θέατρο και υπήρξε συνεργάτης του Δημήτρη Ροντήρη στο περιοδικό Παρασκήνιο και εκδότης των περιοδικών Φραγγέλιο και Φύλλα Τέχνης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ το 1926 ίδρυσε το Άσυλο Τέχνης, που στεγαζόταν στο σπίτι του στην οδό Νικοδήμου και αποτέλεσε χώρο εκθέσεων για πολλούς σημαντικούς νεοέλληνες ζωγράφους. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε με το πεζό Ερωτόπαθος τραγουδιστής το 1914. Ολοκλήρωσε επίσης μελέτες και αφηγήματα, ενώ πρέπει να επισημανθεί η διασκευή του σε πεζό λόγο του έργου του Σαίξπηρ Αντώνιος και Κλεοπάτρα, που εκδόθηκε σε συνεργασία με τον Στρατή Δούκα και εικονογραφημένη από τον Σπύρο Παπαλουκά. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Νίκου Βέλμου βλ. Παπαγεωργίου Κώστας, «Βέλμος Νίκος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984 και Σταμέλος Δημήτρης, «Βέλμος Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας3. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Παπαγεωργίου Κώστας, «Βέλμος Νίκος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Παράσχος Κλέων, «Νίκου Βέλμου: Δύο αγάπες», Νέα Εστία27, ετ.ΙΔ΄, 1η/2/1940, αρ.315, σ.187-188.
Πεσματζόγλου Μηνάς, «Ο Βέλμος: Κείμενα για το συγγραφέα και τον άνθρωπο», Φραγγέλιο1, ετ.Β΄, 1/1928.
Σταμέλος Δημήτρης, «Βέλμος Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας3. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ..
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Σεβντάς. Αθήνα, 1911.
Δύο αγάπες· Ξυλογραφίες πρωτότυπες σχεδιασμένες και σκαλισμένες απ’ το ζωγράφο Άγγελο Θεοδωρόπουλο. Αθήνα, Πεσματζόγλου, 1923. ΙΙ.Πεζογραφία
Ο ερωτοπαθος τραγουδιστής. Αθήνα, 1910.
Ο πιστός της απελπισίας (από τη ζωή ενός αφορισμένου) και μελέτη για το θέατρο. Αθήνα, 1915. ΙΙΙ.Μελέτες
Μελέτη στο θέατρό μας. Αθήνα, χ.χ.
Το κοινωνικό βιβλίο. 1921.
Παλιά Αθήνα. Αθήνα, 1931
Ιστορία του παιδιού. Αθήνα, 1936. ΙV. Θέατρο
Έργα· Τραγωδία. Αθήνα, χ.χ. (μαζί η μετάφραση Ποιήματα Δ.Παπαρρηγόπουλου μεταφρασμένα στη δημοτική γλώσσα και το δοκίμιο Στοχασμοί για την ελληνική ποίηση). ΙV. Μεταφράσεις - Διασκευές
Ποιήματα Δ.Παπαρρηγόπουλου μεταφρασμένα στη δημοτική γλώσσα. Αθήνα, 1955.
Βέλμου διασκευή του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας του Σαίξπηρ ξαναφροντισμένη απ’ το Στρατή Δούκα και με ξυλογραφίες σχεδιασμένες και σκαλισμένες απ’ το ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά. Αθήνα, Φύλλα Τέχνης του Φραγκελίου αρ.1, 1927. V. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
Έργα. Αθήνα, χ.χ.
Βλάχος Γιάννης Ψευδώνυμο: Βλαχογιάννης Γιάννης
Βλάχος Γιάννης
Ψευδώνυμο: Βλαχογιάννης Γιάννης
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Ναύπακτος
Ημερομηνία Γέννησης 1867
Ημερομηνία Θανάτου 1945
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ (1867-1945) Ο Γιάννης Βλαχογιάννης γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1867. Ο πατέρας του Οδυσσέας Βλάχος καταγόταν από γενιά αγωνιστών της Ρούμελης και η μητέρα του Αναστασία Γκιώνη από το Σούλι. Είχε τρεις αδερφούς και τέσσερις αδερφές. Οι αναμνήσεις του 1821 διατηρήθηκαν ζωντανές στη μνήμη του και διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Ναύπακτο και για τα γυμνασιακά μαθήματα ταξίδεψε στη Ζάκυνθο, την Κόρινθο και την Πάτρα. Το 1886 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα Φιλολογίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του (τις οποίες δεν ολοκλήρωσε), εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος και ως διορθωτής στην Εφημερίδα του Κορομηλά. Αργότερα έγινε συντάκτης στην Εστία, ενώ παράλληλα με την οικονομική συνδρομή ομογενών (μεταξύ άλλων και του Εμμανουήλ Μπενάκη) περισυνέλεξε τεράστιο σε όγκο αρχειακό υλικό του 19ου αιώνα κυρίως σχετικό με τον Αγώνα και κατόρθωσε να εκδώσει ένα μέρος του, (όπως τα αρχεία του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη και του Σπυρομήλιου, το Χιακό αρχείο, το Αθηναϊκό αρχείο και τη βιογραφία του Καραϊσκάκη). Στην ολοκλήρωση της αρχειακής του έρευνας ο Βλαχογιάννης αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του και ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια και το Λονδίνο. Η εργασία του υπήρξε εξαιρετικά συστηματική και συνέβαλε αποφασιστικά στην καταγραφή της ελληνικής ιστορίας του περασμένου αιώνα. Το 1914 με δική του εισήγηση ιδρύθηκαν από τον Βενιζέλο τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπου διετέλεσε και πρώτος διευθυντής ως το 1937. Πέθανε το 1945 στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας τοποθετείται στα 1893 με το διήγημα Ο ξενιτεμένος και με τις Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη, συλλογή τριών ηθογραφικών διγημάτων γραμμένων στη δημοτική. Έγινε γρήγορα δημοφιλής στους λογοτεχνικούς κύκλους και επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (όπως τα Τέχνη, Ηγησώ, Μούσα), εφημερίδες (όπως οι Εστία, Αστραπή, Εφημερίς) και ημερολόγια της εποχής του. Οι οικονομικές δυσκολίες που τον συνόδευαν σ’ όλη τη ζωή του δεν του επέτρεψαν να εκδώσει παρά ένα μικρό μέρος του συνολικού έργου του. Εξέδωσε το περιοδικό Προπύλαια (έξι τεύχη από το 1901 ως το 1908), όπου δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα και ιστορικές μελέτες. Με την ευκαιρία του εορτασμού των εκατό χρόνων από την ελληνική Ανεξαρτησία εξέδωσε με δικά του έξοδα τις συλλογές διηγημάτων Τα μεγάλα χρόνια (1930, πρώτη δημοσίευση του 1914) και Τα παλικάρια τα παλιά (1931). Στο σύνολο των γραπτών του περιλαμβάνονται ποιήματα, πεζογραφήματα, ιστορικές μελέτες, κριτικά δοκίμια, άρθρα, ακόμη και ένα μονόπρακτο έργο για το θέατρο (Χήρα μάνα). Ως λογοτέχνης είναι γνωστός κυρίως για την πεζογραφική παραγωγή του. Ο Βλαχογιάννης επιχείρησε να συνδυάσει ιστορικά (ηρωικής θεματικής) και ηθογραφικά στοιχεία με βασικό στόχο του να συμβάλει στον ορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας και στην ψυχολογική σύνδεση των νεοελλήνων με το παρελθόν τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης οι ψυχογραφικές και συμβολικές διαστάσεις των έργων του. Γλώσσα των γραπτών του είναι η δημοτική την οποία υιοθέτησε εξαρχής, ακόμη και στις ιστορικές μελέτες του, δε συμμετείχε όμως στις γλωσσικές διαμάχες της εποχής του. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, «Βλαχογιάννης Γιάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Πίστας Π.Σ., «Βλαχογιάννης Γιάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984 και Σταυροπούλου Έρη, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΗ΄ (1880-1900), σ.342-344. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
1
Καραντώνης Αντρέας, «Σύγχρονοι έλληνες λογοτέχναι· Γιάννης Βλαχογιάννης», Νέα Εστία17, ετ.Θ΄, 1η και 15/1/1935, αρ.193 και 194, σ.21-26 και 76-82.
Καραντώνης Αντρέας, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Φυσιογνωμίες· Τόμος πρώτος, σ.318-345. Αθήνα, Παπαδήμας, 1977.
Καραντώνης Αντρέας, «Ο Γιάννης Βλαχογιάννης και ο Καραγκιόζης» , Από το Σολωμό ως τον Μυριβήλη· (Λογοτεχνικά μελετήματα), σ.171-182. Αθήνα, Εστία, χ.χ.
Μαστροδημήτρης Π.Δ., «Ιστορία και μυθιστορία στα διηγήματα του Γιάννη Βλαχογιάννη Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη», Πρακτικά Α΄ Συμποσίου Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας· Γιάννης Βλαχογιάννης· Ναύπακτος· 18, 19, 20 Νοεμβρίου 1994,σ.317-327. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995.
Ξύδης Θεόδωρος (επιμ.), Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Ανδρέας Καρκαβίτσας και άλλοι. Αθήνα, Αετός, 1955 (στη σειρά Βασική Βιβλιοθήκη, αρ.28).
Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948.
Παλαμάς Κωστής, «Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη», ΕστίαΒ΄, 1893, αρ.36, σ.188-190.
Παπακώστας Άγγελος, «Βλαχογιάννης Γιάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Πίστας Π.Σ., «Γιάννης Βλαχογιάννης· Τριάντα χρόνια από το θάνατό του», Διαγώνιος12, 9-12/1975, αρ.12, σ.248-257.
Πίστας Π.Σ., «Λογοτεχνία και ιστορία· Σύζευξη και διάκρισή τους στο αφηγηματικό έργο του Βλαχογιάννη», Λόγος και ΠράξηΑ΄, Χειμώνας 1977, αρ.4, σ.22-34.
Πίστας Π.Σ., «Βλαχογιάννης Γιάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι. Αθήνα, 1973.
Σταυροπούλου Έρη, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΗ΄ (1880-1900), σ.342-344. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Σταφυλάς Μιχάλης, Γιάννης Βλαχογιάννης· Ο αρματολός των νεοελληνικών γραμμάτων. Αθήνα, 1972 (στη σειρά Νεοελληνικά Αφιερώματα, αρ.1).
Στεργιόπουλος Κώστας, «Ο Βλαχογιάννης και ο κόσμος του», Νέα ΣκέψηΚΔ΄, Οκτώβριος 1986, αρ.278, σ.217-222 (τώρα και στον τόμο ΠεριδιαβάζονταςΒ΄· Στο χώρο της παλιότερης λογοτεχνίας μας, σ.147-154. Αθήνα, Κέδρος, 1986).
Χάρης Πέτρος, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Έλληνες πεζογράφοι, σ.65-93. Αθήνα, Εστία, 1953.
Χάρης Πέτρος, Σαράντα χρόνια κριτικής ελληνικού και πεζού λόγου Α΄ 1928-1949, σ.51-53 και 85-85. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981. Αφιερώματα περιοδικών
Ελληνική Δημιουργία13, 1/2/1954, αρ.144.
Νέα Εστία44, ετ.ΚΒ΄, Χριστούγεννα 1948, αρ.515.
Νεοελληνικός Λόγος10-11, ετ.3, 3-4/1968.
Ναυπακτιακά7, 1995. Συμπόσια
Α΄ Συμπόσιο Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας·Ναύπακτος, 18-19-20 Νοεμβρίου 1994. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995. 1. Για αναλυτική εργογραφία και βιβλιογραφία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948, Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι, σ.227-299. Αθήνα, Εστία, 1989 και Πρακτικά του Α’ Συμποσίου Ναυπακτιακής λογοτεχνίας, σ.436. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1 Ι.Ποίηση
Η Μούσα και η Ψυχή. Αθήνα, Εστία, 1961. ΙΙ.Διηγήματα
Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη. Αθήνα, χ.ε., 1893.
Τ’ άρματα. χ.τ., χ.ε., 1912.
Το Σούλι. χ.τ., χ.ε., 1912.
Μεγάλα χρόνια. Αθήνα, εκδ. Εκπαιδευτικού Ομίλου, 1913.
Ο Πετεινός· Ήθη επαρχιακά. Αθήνα, Ηλ.Δικαίος, 1914.
Η πεταλούδα. Αθήνα, 1920.
Γύροι της ανέμης · Παραμύθια. Αθήνα,1923.
Έρμος κόσμος · Διηγήματα. Αθήνα, 1923.
Του Χάρου ο χαλασμός · Πεζή σάτυρα. Αθήνα, 1923.
Λόγοι και αντίλογοι · μικρά πεζά 1902-1914. Αθήνα, 1925.
Μεγάλα χρόνια· Λόγοι και αντίλογοι. Αθήνα, 1930.
Τα παληκάρια τα παλιά. Αθήνα, 1931.
Διηγήματα. Αθήνα, Εστία, χ.χ. ΙΙΙ.Ιστορία - Αρχειακή Έρευνα
Αθηναϊκόν ΑρχείονΑ΄. Αθήνα, τυπ.Βλαστού, 1901.
Ιστορική Βιβλιοθήκη· Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη υπό του ιδιαιτ.γραμματέως του Δ.Αινιάνος. Αθήνα, χ.ε., 1903. (β΄ εκδ.)
Αρχεία νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας· Αρχεία του στρατηγού Ιωάννου ΜακρυγιάννηΑ’-Β’. Αθήνα, χ.ε., 1907.
Χιακόν ΑρχείονΑ΄-Ε΄. Αθήνα, χ.ε., 1910-1924.
Συλλογή ιστορικών εγγραφών και χειρογράφων. χ.τ., χ.ε., 1913.
Ανέκδοτα του Γεωργίου Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη· Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα. Αθήνα, Καλέργης και σια, 1922.
Σπυρομηλίου Απομνημονεύματα της δευτέρας πολιορκίας του Μεσολογγίου 1825-1826. Αθήνα, χ.ε., 1926.
Ιστορική Ανθολογία· Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα-Αστεία εκ του βίου διασήμων ελλήνων 1830-1864. Αθήνα, χ.ε., 1927.
Κλέφτες του Μοριά· Μελέτη ιστορική από νέες πηγές βγαλμένη 1715-1820. Αθήνα, 1935.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΑ΄. Αθήνα, χ.ε., 1938.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΒ΄. Αθήνα, χ.ε., 1940.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΓ΄. Αθήνα, χ.ε., 1942. ΙV.Συγκεντρωτικές εκδόσεις
Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη και άλλα διηγήματα. Αθήνα, Νεφέλη, 1991.
Μεγάλα χρόνια - Τα παληκάρια τα παλιά· Φιλολογική επιμέλεια Επαμ.Μπαλούμη. Αθήνα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, 1994.
ΆπανταΑ΄-Ζ΄. Αθήνα, Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, 1965-1967. (επιμ. Γ.Κουρνούτος) 1. Για αναλυτική και βιβλιογραφία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948, Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι, σ.227-299. Αθήνα, Εστία, 1989 και Πρακτικά του Α’ Συμποσίου Ναυπακτιακής λογοτεχνίας, σ.436. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995. .
Ψευδώνυμο: Βλαχογιάννης Γιάννης
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Ναύπακτος
Ημερομηνία Γέννησης 1867
Ημερομηνία Θανάτου 1945
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ (1867-1945) Ο Γιάννης Βλαχογιάννης γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1867. Ο πατέρας του Οδυσσέας Βλάχος καταγόταν από γενιά αγωνιστών της Ρούμελης και η μητέρα του Αναστασία Γκιώνη από το Σούλι. Είχε τρεις αδερφούς και τέσσερις αδερφές. Οι αναμνήσεις του 1821 διατηρήθηκαν ζωντανές στη μνήμη του και διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Ναύπακτο και για τα γυμνασιακά μαθήματα ταξίδεψε στη Ζάκυνθο, την Κόρινθο και την Πάτρα. Το 1886 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο τμήμα Φιλολογίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του (τις οποίες δεν ολοκλήρωσε), εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος και ως διορθωτής στην Εφημερίδα του Κορομηλά. Αργότερα έγινε συντάκτης στην Εστία, ενώ παράλληλα με την οικονομική συνδρομή ομογενών (μεταξύ άλλων και του Εμμανουήλ Μπενάκη) περισυνέλεξε τεράστιο σε όγκο αρχειακό υλικό του 19ου αιώνα κυρίως σχετικό με τον Αγώνα και κατόρθωσε να εκδώσει ένα μέρος του, (όπως τα αρχεία του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη και του Σπυρομήλιου, το Χιακό αρχείο, το Αθηναϊκό αρχείο και τη βιογραφία του Καραϊσκάκη). Στην ολοκλήρωση της αρχειακής του έρευνας ο Βλαχογιάννης αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του και ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια και το Λονδίνο. Η εργασία του υπήρξε εξαιρετικά συστηματική και συνέβαλε αποφασιστικά στην καταγραφή της ελληνικής ιστορίας του περασμένου αιώνα. Το 1914 με δική του εισήγηση ιδρύθηκαν από τον Βενιζέλο τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπου διετέλεσε και πρώτος διευθυντής ως το 1937. Πέθανε το 1945 στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας τοποθετείται στα 1893 με το διήγημα Ο ξενιτεμένος και με τις Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη, συλλογή τριών ηθογραφικών διγημάτων γραμμένων στη δημοτική. Έγινε γρήγορα δημοφιλής στους λογοτεχνικούς κύκλους και επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (όπως τα Τέχνη, Ηγησώ, Μούσα), εφημερίδες (όπως οι Εστία, Αστραπή, Εφημερίς) και ημερολόγια της εποχής του. Οι οικονομικές δυσκολίες που τον συνόδευαν σ’ όλη τη ζωή του δεν του επέτρεψαν να εκδώσει παρά ένα μικρό μέρος του συνολικού έργου του. Εξέδωσε το περιοδικό Προπύλαια (έξι τεύχη από το 1901 ως το 1908), όπου δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα και ιστορικές μελέτες. Με την ευκαιρία του εορτασμού των εκατό χρόνων από την ελληνική Ανεξαρτησία εξέδωσε με δικά του έξοδα τις συλλογές διηγημάτων Τα μεγάλα χρόνια (1930, πρώτη δημοσίευση του 1914) και Τα παλικάρια τα παλιά (1931). Στο σύνολο των γραπτών του περιλαμβάνονται ποιήματα, πεζογραφήματα, ιστορικές μελέτες, κριτικά δοκίμια, άρθρα, ακόμη και ένα μονόπρακτο έργο για το θέατρο (Χήρα μάνα). Ως λογοτέχνης είναι γνωστός κυρίως για την πεζογραφική παραγωγή του. Ο Βλαχογιάννης επιχείρησε να συνδυάσει ιστορικά (ηρωικής θεματικής) και ηθογραφικά στοιχεία με βασικό στόχο του να συμβάλει στον ορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας και στην ψυχολογική σύνδεση των νεοελλήνων με το παρελθόν τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης οι ψυχογραφικές και συμβολικές διαστάσεις των έργων του. Γλώσσα των γραπτών του είναι η δημοτική την οποία υιοθέτησε εξαρχής, ακόμη και στις ιστορικές μελέτες του, δε συμμετείχε όμως στις γλωσσικές διαμάχες της εποχής του. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, «Βλαχογιάννης Γιάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Πίστας Π.Σ., «Βλαχογιάννης Γιάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984 και Σταυροπούλου Έρη, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΗ΄ (1880-1900), σ.342-344. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
1
Καραντώνης Αντρέας, «Σύγχρονοι έλληνες λογοτέχναι· Γιάννης Βλαχογιάννης», Νέα Εστία17, ετ.Θ΄, 1η και 15/1/1935, αρ.193 και 194, σ.21-26 και 76-82.
Καραντώνης Αντρέας, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Φυσιογνωμίες· Τόμος πρώτος, σ.318-345. Αθήνα, Παπαδήμας, 1977.
Καραντώνης Αντρέας, «Ο Γιάννης Βλαχογιάννης και ο Καραγκιόζης» , Από το Σολωμό ως τον Μυριβήλη· (Λογοτεχνικά μελετήματα), σ.171-182. Αθήνα, Εστία, χ.χ.
Μαστροδημήτρης Π.Δ., «Ιστορία και μυθιστορία στα διηγήματα του Γιάννη Βλαχογιάννη Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη», Πρακτικά Α΄ Συμποσίου Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας· Γιάννης Βλαχογιάννης· Ναύπακτος· 18, 19, 20 Νοεμβρίου 1994,σ.317-327. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995.
Ξύδης Θεόδωρος (επιμ.), Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Ανδρέας Καρκαβίτσας και άλλοι. Αθήνα, Αετός, 1955 (στη σειρά Βασική Βιβλιοθήκη, αρ.28).
Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948.
Παλαμάς Κωστής, «Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη», ΕστίαΒ΄, 1893, αρ.36, σ.188-190.
Παπακώστας Άγγελος, «Βλαχογιάννης Γιάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Πίστας Π.Σ., «Γιάννης Βλαχογιάννης· Τριάντα χρόνια από το θάνατό του», Διαγώνιος12, 9-12/1975, αρ.12, σ.248-257.
Πίστας Π.Σ., «Λογοτεχνία και ιστορία· Σύζευξη και διάκρισή τους στο αφηγηματικό έργο του Βλαχογιάννη», Λόγος και ΠράξηΑ΄, Χειμώνας 1977, αρ.4, σ.22-34.
Πίστας Π.Σ., «Βλαχογιάννης Γιάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι. Αθήνα, 1973.
Σταυροπούλου Έρη, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΗ΄ (1880-1900), σ.342-344. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Σταφυλάς Μιχάλης, Γιάννης Βλαχογιάννης· Ο αρματολός των νεοελληνικών γραμμάτων. Αθήνα, 1972 (στη σειρά Νεοελληνικά Αφιερώματα, αρ.1).
Στεργιόπουλος Κώστας, «Ο Βλαχογιάννης και ο κόσμος του», Νέα ΣκέψηΚΔ΄, Οκτώβριος 1986, αρ.278, σ.217-222 (τώρα και στον τόμο ΠεριδιαβάζονταςΒ΄· Στο χώρο της παλιότερης λογοτεχνίας μας, σ.147-154. Αθήνα, Κέδρος, 1986).
Χάρης Πέτρος, «Γιάννης Βλαχογιάννης», Έλληνες πεζογράφοι, σ.65-93. Αθήνα, Εστία, 1953.
Χάρης Πέτρος, Σαράντα χρόνια κριτικής ελληνικού και πεζού λόγου Α΄ 1928-1949, σ.51-53 και 85-85. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981. Αφιερώματα περιοδικών
Ελληνική Δημιουργία13, 1/2/1954, αρ.144.
Νέα Εστία44, ετ.ΚΒ΄, Χριστούγεννα 1948, αρ.515.
Νεοελληνικός Λόγος10-11, ετ.3, 3-4/1968.
Ναυπακτιακά7, 1995. Συμπόσια
Α΄ Συμπόσιο Ναυπακτιακής Λογοτεχνίας·Ναύπακτος, 18-19-20 Νοεμβρίου 1994. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995. 1. Για αναλυτική εργογραφία και βιβλιογραφία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948, Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι, σ.227-299. Αθήνα, Εστία, 1989 και Πρακτικά του Α’ Συμποσίου Ναυπακτιακής λογοτεχνίας, σ.436. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1 Ι.Ποίηση
Η Μούσα και η Ψυχή. Αθήνα, Εστία, 1961. ΙΙ.Διηγήματα
Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη. Αθήνα, χ.ε., 1893.
Τ’ άρματα. χ.τ., χ.ε., 1912.
Το Σούλι. χ.τ., χ.ε., 1912.
Μεγάλα χρόνια. Αθήνα, εκδ. Εκπαιδευτικού Ομίλου, 1913.
Ο Πετεινός· Ήθη επαρχιακά. Αθήνα, Ηλ.Δικαίος, 1914.
Η πεταλούδα. Αθήνα, 1920.
Γύροι της ανέμης · Παραμύθια. Αθήνα,1923.
Έρμος κόσμος · Διηγήματα. Αθήνα, 1923.
Του Χάρου ο χαλασμός · Πεζή σάτυρα. Αθήνα, 1923.
Λόγοι και αντίλογοι · μικρά πεζά 1902-1914. Αθήνα, 1925.
Μεγάλα χρόνια· Λόγοι και αντίλογοι. Αθήνα, 1930.
Τα παληκάρια τα παλιά. Αθήνα, 1931.
Διηγήματα. Αθήνα, Εστία, χ.χ. ΙΙΙ.Ιστορία - Αρχειακή Έρευνα
Αθηναϊκόν ΑρχείονΑ΄. Αθήνα, τυπ.Βλαστού, 1901.
Ιστορική Βιβλιοθήκη· Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη υπό του ιδιαιτ.γραμματέως του Δ.Αινιάνος. Αθήνα, χ.ε., 1903. (β΄ εκδ.)
Αρχεία νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας· Αρχεία του στρατηγού Ιωάννου ΜακρυγιάννηΑ’-Β’. Αθήνα, χ.ε., 1907.
Χιακόν ΑρχείονΑ΄-Ε΄. Αθήνα, χ.ε., 1910-1924.
Συλλογή ιστορικών εγγραφών και χειρογράφων. χ.τ., χ.ε., 1913.
Ανέκδοτα του Γεωργίου Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη· Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα. Αθήνα, Καλέργης και σια, 1922.
Σπυρομηλίου Απομνημονεύματα της δευτέρας πολιορκίας του Μεσολογγίου 1825-1826. Αθήνα, χ.ε., 1926.
Ιστορική Ανθολογία· Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα-Αστεία εκ του βίου διασήμων ελλήνων 1830-1864. Αθήνα, χ.ε., 1927.
Κλέφτες του Μοριά· Μελέτη ιστορική από νέες πηγές βγαλμένη 1715-1820. Αθήνα, 1935.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΑ΄. Αθήνα, χ.ε., 1938.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΒ΄. Αθήνα, χ.ε., 1940.
Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας · Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα ΜακεδόνοςΓ΄. Αθήνα, χ.ε., 1942. ΙV.Συγκεντρωτικές εκδόσεις
Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη και άλλα διηγήματα. Αθήνα, Νεφέλη, 1991.
Μεγάλα χρόνια - Τα παληκάρια τα παλιά· Φιλολογική επιμέλεια Επαμ.Μπαλούμη. Αθήνα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, 1994.
ΆπανταΑ΄-Ζ΄. Αθήνα, Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, 1965-1967. (επιμ. Γ.Κουρνούτος) 1. Για αναλυτική και βιβλιογραφία του Γιάννη Βλαχογιάννη βλ. Παπακώστας Άγγελος, Γιάννης Βλαχογιάννης (1867-1945)· Βιβλιογραφία. Αθήνα, 1948, Σαχίνης Απόστολος, Παλαιότεροι πεζογράφοι, σ.227-299. Αθήνα, Εστία, 1989 και Πρακτικά του Α’ Συμποσίου Ναυπακτιακής λογοτεχνίας, σ.436. Αθήνα, Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών, 1995. .
Βλάχος Άγγελος
Βλάχος Άγγελος
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αθήνα
Ημερομηνία Γέννησης 1838
Ημερομηνία Θανάτου 1920
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Δοκίμιο
Μελέτη
Βιογραφικό Σημείωμα
ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΛΑΧΟΣ (1838-1920) Ο Άγγελος Βλάχος γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Σταύρου Βλάχου και της Σοφίας το γένος Τρικκαλιανού. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1859) και το 1961 έφυγε για σπουδές στη Γερμανία, όπου παρέμεινε ως την έξωση του Όθωνα. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα εργάστηκε στα Υπουργεία Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης (1863 και 1895). Διετέλεσε επίσης τμηματάρχης του Υπουργείου Εξωτερικών της πρώτης κυβέρνησης του Χαριλάου Τρικούπη (θέση από την οποία πήρε μέρος στο Συνέδριο του Βερολίνου του 1878 και στη συνέχεια έγινε γενικός γραμματέας), βουλευτής Αττικής με το κόμμα του Τρικούπη (1885), πρεσβευτής στο Βερολίνο (1887-1890), νομάρχης Κέρκυρας (1893). Συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση του Βασιλικού Θεάτρου, αναγκάστηκε ωστόσο να παραιτηθεί πριν την έναρξη της λειτουργίας του και ανέλαβε τη διεύθυνσή του κατά τη διετία 1905-1906, εποχή που ήταν επίσης γενικός διευθυντής των Ελληνικών Τηλεγράφων και Ταχυδρομείων. Πέθανε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με πολλές αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του (Εφημερίς των Φιλομαθών, Αιών, Καιροί, Το Άστυ, Ακρόπολις, Αυγή, Ασμοδαίος, Εφημερίς, Ελπίς, Στοά , Πανδώρα, Χρυσαλλίς, Ιλισσός, Παρισινή Ηχώ, Παρνασσός, Εστία κ.α.). Ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο, το δοκίμιο, την κριτική, τη φιλολογία. Στο χώροτης πεζογραφίας ο Άγγελος Βλάχος ξεκίνησε τη λογοτεχνική του διαδρομή από το χώρο του ρομαντισμού της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής, γρήγορα όμως στράφηκε προς μια ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινής ζωής στην Αθήνα , που βρισκόταν τότε στα πρώτα στάδια της αστικοποίησης. Υποστηρίζοντας εξάλλου την άποψη του περί παρακμής του δυτικού πολιτισμού ο Βλάχος πρόβαλε μια ιδεαλιστικής καταγωγής ελληνοκεντρική κοσμοθεωρία στο χώρο της ποίησης, τακτική που προκάλεσε την περίφημη κριτική διαμάχη του με τον Εμμανουήλ Ροΐδη το 1877, με αφορμή την εισήγηση του τελευταίου στον ποιητικό διαγωνισμό του Παρνασσού τη χρονιά εκείνη. Ανάλογη υπήρξε και η πορεία του στο χώρο του θεάτρου, όπου υπήρξε ένας από τους εισηγητές της στροφής προς την ηθογραφία και υποστήριξε τη δημιουργία ενός είδους εθνικής κωμωδίας, η οποία συνδύαζε τη σατιρική αντιμετώπιση προσώπων και καταστάσεων της εποχής με σαφείς διδακτικές προθέσεις. Γενικότερα ο Άγγελος Βλάχος θεωρήθηκε ως πρόδρομος της λογοτεχνικής γενιάς του 1880. Στο χώρο της γλώσσας υιοθέτησε την απλή καθαρεύουσα, την οποία έκρινε ως ιδανική λύση στα πλαίσια της διαμάχης ανάμεσα στους αρχαϊστές και τους υποστηρικτές της δημοτικής. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Άγγελου Βλάχου βλ. Γκότση Γεωργία, «Άγγελος Βλάχος», Η παλαιότερη πεζογραφία μας · Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΕ΄ · 1830-1880, σ.194-239. Αθήνα, Σοκόλης, 1996, Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Στέφος Δημήτρης, «Βλάχος Άγγελος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Βελλιανίτης Θ., «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Βλάχος Γεώργιος Α., Μία εκατονταετηρίς · Άγγελος Βλάχος 25 Μαρτίου 1838 - 25 Μαρτίου 1938 · Η ζωή ·Το έργον · Η εποχή του. Αθήνα, 1938.
Βουτουρής Παντελής, «Ο Άγγελος Βλάχος και το αίτημα του ρεαλισμού», ανακοίνωση στο Συνέδριο Η ελληνική Πεζογραφία 1830-1880. Αθήνα, Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, 24-25 Οκτωβρίου 1995.
Βουτουρής Παντελής, «Ο Άγγελος Βλάχος και το αίτημα του ρεαλισμού», Από τον Λέανδρο στον Λουκή Λάρα
Μελέτες για την πεζογραφία της περιόδου 1830-1880. Επιμέλεια Νάσος Βαγενάς, σ.291-302. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1997.
Γ., «Αγγέλου Βλάχου, Κωμωδίαι», Πανδώρα22, 1η/1/1872, αρ.523, σ.433-437.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Γκότση Γεωργία, «Άγγελος Βλάχος», Η παλαιότερη πεζογραφία μας · Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΕ΄ · 1830-1880, σ.194-239. Αθήνα, Σοκόλης, 1996.
Επισκοπόπουλος Ν., «Το έργον του κ. Βλάχου», Παναθήναια5, ετ.Γ΄, 31/12/1902, σ.178-180.
Λάσκαρης Ν.Ι., «Άγγελος Βλάχος
Το θεατρικόν του έργον», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Μερακλής Μ.Γ., «Άγγελος Βλάχος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.140-143. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Ξενόπουλος Γρηγόριος, «Σύγχρονοι φυσιογνωμίαι: Άγγελος Βλάχος», Παναθήναια5, ετ.Γ΄, 31/12/1902, σ.186-188.
Παράσχος Κλέων, «Άγγελος Βλάχος (Ο κωμωδιογράφος, ο κριτικός)», Μορφές και ιδέες (κύκλος νέος), σ.159-176. Αθήνα, 1956.
Πολίτης Φώτος, Άγγελος Βλάχος · Επιλογή κριτικών άρθρων · φιλολογική επιμέλεια Νίκου ΠολίτηΓ’, σ.66-72. Αθήνα, 1983.
Ροΐδης Εμμανουήλ, Αιών, 30/8/1971 (τώρα στον τόμο Εμμ. Ροΐδου ΆπανταΒ΄
Επιμέλεια Ε.Π.Φωτιάδου, σ.360-367. Αθήνα, Βίβλος, 1955).
Σακελλαρίδης Χ.Γ., Ο Άγγελος Βλάχος ποιητής σατιρικός· Δοκίμιο. Αθήνα, 1950.
Σελλά Όλγα, «…εξ ηρέμου και απαθούς παρατηρήσεως», Διαβάζω384, 4/1998, σ.63-65.
Στέφος Δημήτρης, «Βλάχος Άγγελος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Μια εκατονταετηρίς· Άγγελος Βλάχος· 25 Μαρτίου 1838 – 25 Μαρτίου 1938· Η ζωή – Το έργον – Η εποχή του. Αθήνα, 1938.
Άγγελου Βλάχου· Πεντηκονταετηρίς· 1852-1902. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1903. Αφιερώματα περιοδικών
Νέα Εστία46, ετ.ΚΓ΄, Χριστούγεννα 1949, αρ.539.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Ηώς. Αθήνα, 1857.
Ώραι. Αθήνα, 1860.
Φειδίας και Περικλής. Αθήνα, 1863.
Στίχοι. Αθήνα, 1865.
Εκ των ενόντων. Αθήνα, 1866.
Αηδών και Ίον. Αθήνα, 1872.
Λυρικά ποιήματα. Αθήνα, 1875.
Άσματα σχολικά. Αθήνα, 1880.
Νέα άσματα παιδαγωγικά εκδιδόμενα επιμελεία Ιουλίου ΈνιγγΕ’ · Στιχουργήματα Άγγελου Βλάχου.Αθήνα, 1884.
Τριάκοντα ασμάτια διά τα παιδιά. Αθήνα, έκδοση Καθημερινής, 1978. ΙΙ.Πεζογραφία
ΑνάλεκταΑ’-Β’. Αθήνα, 1901. ΙΙΙ.Θέατρο
Κωμωδίαι. Αθήνα, 1871 (περιλαμβάνονται Η κόρη του παντοπώλου, Γαμβρού πολιορκία, Γάμος ένεκα βροχής, Ο λοχαγός της Εθνοφυλακής, Η εορτή της μάμμης, Προς το θεαθήναι, Η σύζυγος του Λουλουδάκη).
A qui l’ aura. Αθήνα, 1874. ΙV. Δοκίμια - Μελέτες
Περί υπάτων και υπατείας εν Ρώμη. Αθήνα, 1856.
Σύντομος ιστορική έρευνα περί ορκωτικού συστήματος. Αθήνα, 1860.
Το ομηρικόν ζήτημα · ήτοι ιστορία των ομηρικών επών. Αθήνα, 1866.
Neugriechischse Christomathie. Leipzig, 1870.
Κρίσις του Νικομηδείου δραματικού αγώνος · Εφημερίς των Συζητήσεων. Αθήνα, 1875.
Ο νεός κριτικός. Αθήνα, 1877.
Κρίσις του Λασσανείου δραματικού αγώνος. Αθήνα, 1898. V. Λεξικογραφία - Γλωσσολογία
Λεξικόν Ελληνογαλλικόν. Αθήνα, 1871.
Ο διδάσκαλος της Γαλλικής. Αθήνα, 1858.
Elementar Grammatik der Neugriechischen Sprache. Leipzig, 1864. VI. Μεταφράσεις
Max Nordau, Εκφυλισμός· Μετάφρασις Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, Φέξης-Κουμπούγιας, 1920.
Eugene Labiche, Εγώ· Κωμωδία εις πράξεις τρεις· κατά παράφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1906.
Σοφοκλέους, Οιδίπους Τύραννος· κατ’ έμμετρον μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ. Σακελλαρίου, 1906.
Sardou V., Οι καλοί μας φίλοι· κωμωδία εις πράξεις τέσσαρας· κατά μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ. Σακελλαρίου, 1906.
Ερρίκου Χάινε, Τραγούδια· Κατά μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1908 (έκδοση β΄
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Αθήνα
Ημερομηνία Γέννησης 1838
Ημερομηνία Θανάτου 1920
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Θέατρο - Σενάριο
Δοκίμιο
Μελέτη
Βιογραφικό Σημείωμα
ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΛΑΧΟΣ (1838-1920) Ο Άγγελος Βλάχος γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Σταύρου Βλάχου και της Σοφίας το γένος Τρικκαλιανού. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (αποφοίτησε το 1859) και το 1961 έφυγε για σπουδές στη Γερμανία, όπου παρέμεινε ως την έξωση του Όθωνα. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα εργάστηκε στα Υπουργεία Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης (1863 και 1895). Διετέλεσε επίσης τμηματάρχης του Υπουργείου Εξωτερικών της πρώτης κυβέρνησης του Χαριλάου Τρικούπη (θέση από την οποία πήρε μέρος στο Συνέδριο του Βερολίνου του 1878 και στη συνέχεια έγινε γενικός γραμματέας), βουλευτής Αττικής με το κόμμα του Τρικούπη (1885), πρεσβευτής στο Βερολίνο (1887-1890), νομάρχης Κέρκυρας (1893). Συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση του Βασιλικού Θεάτρου, αναγκάστηκε ωστόσο να παραιτηθεί πριν την έναρξη της λειτουργίας του και ανέλαβε τη διεύθυνσή του κατά τη διετία 1905-1906, εποχή που ήταν επίσης γενικός διευθυντής των Ελληνικών Τηλεγράφων και Ταχυδρομείων. Πέθανε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με πολλές αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του (Εφημερίς των Φιλομαθών, Αιών, Καιροί, Το Άστυ, Ακρόπολις, Αυγή, Ασμοδαίος, Εφημερίς, Ελπίς, Στοά , Πανδώρα, Χρυσαλλίς, Ιλισσός, Παρισινή Ηχώ, Παρνασσός, Εστία κ.α.). Ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο, το δοκίμιο, την κριτική, τη φιλολογία. Στο χώροτης πεζογραφίας ο Άγγελος Βλάχος ξεκίνησε τη λογοτεχνική του διαδρομή από το χώρο του ρομαντισμού της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής, γρήγορα όμως στράφηκε προς μια ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινής ζωής στην Αθήνα , που βρισκόταν τότε στα πρώτα στάδια της αστικοποίησης. Υποστηρίζοντας εξάλλου την άποψη του περί παρακμής του δυτικού πολιτισμού ο Βλάχος πρόβαλε μια ιδεαλιστικής καταγωγής ελληνοκεντρική κοσμοθεωρία στο χώρο της ποίησης, τακτική που προκάλεσε την περίφημη κριτική διαμάχη του με τον Εμμανουήλ Ροΐδη το 1877, με αφορμή την εισήγηση του τελευταίου στον ποιητικό διαγωνισμό του Παρνασσού τη χρονιά εκείνη. Ανάλογη υπήρξε και η πορεία του στο χώρο του θεάτρου, όπου υπήρξε ένας από τους εισηγητές της στροφής προς την ηθογραφία και υποστήριξε τη δημιουργία ενός είδους εθνικής κωμωδίας, η οποία συνδύαζε τη σατιρική αντιμετώπιση προσώπων και καταστάσεων της εποχής με σαφείς διδακτικές προθέσεις. Γενικότερα ο Άγγελος Βλάχος θεωρήθηκε ως πρόδρομος της λογοτεχνικής γενιάς του 1880. Στο χώρο της γλώσσας υιοθέτησε την απλή καθαρεύουσα, την οποία έκρινε ως ιδανική λύση στα πλαίσια της διαμάχης ανάμεσα στους αρχαϊστές και τους υποστηρικτές της δημοτικής. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Άγγελου Βλάχου βλ. Γκότση Γεωργία, «Άγγελος Βλάχος», Η παλαιότερη πεζογραφία μας · Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΕ΄ · 1830-1880, σ.194-239. Αθήνα, Σοκόλης, 1996, Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Στέφος Δημήτρης, «Βλάχος Άγγελος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Βελλιανίτης Θ., «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Βλάχος Γεώργιος Α., Μία εκατονταετηρίς · Άγγελος Βλάχος 25 Μαρτίου 1838 - 25 Μαρτίου 1938 · Η ζωή ·Το έργον · Η εποχή του. Αθήνα, 1938.
Βουτουρής Παντελής, «Ο Άγγελος Βλάχος και το αίτημα του ρεαλισμού», ανακοίνωση στο Συνέδριο Η ελληνική Πεζογραφία 1830-1880. Αθήνα, Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, 24-25 Οκτωβρίου 1995.
Βουτουρής Παντελής, «Ο Άγγελος Βλάχος και το αίτημα του ρεαλισμού», Από τον Λέανδρο στον Λουκή Λάρα
Μελέτες για την πεζογραφία της περιόδου 1830-1880. Επιμέλεια Νάσος Βαγενάς, σ.291-302. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1997.
Γ., «Αγγέλου Βλάχου, Κωμωδίαι», Πανδώρα22, 1η/1/1872, αρ.523, σ.433-437.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλάχος Άγγελος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Γκότση Γεωργία, «Άγγελος Βλάχος», Η παλαιότερη πεζογραφία μας · Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΕ΄ · 1830-1880, σ.194-239. Αθήνα, Σοκόλης, 1996.
Επισκοπόπουλος Ν., «Το έργον του κ. Βλάχου», Παναθήναια5, ετ.Γ΄, 31/12/1902, σ.178-180.
Λάσκαρης Ν.Ι., «Άγγελος Βλάχος
Το θεατρικόν του έργον», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Μερακλής Μ.Γ., «Άγγελος Βλάχος», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.140-143. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Ξενόπουλος Γρηγόριος, «Σύγχρονοι φυσιογνωμίαι: Άγγελος Βλάχος», Παναθήναια5, ετ.Γ΄, 31/12/1902, σ.186-188.
Παράσχος Κλέων, «Άγγελος Βλάχος (Ο κωμωδιογράφος, ο κριτικός)», Μορφές και ιδέες (κύκλος νέος), σ.159-176. Αθήνα, 1956.
Πολίτης Φώτος, Άγγελος Βλάχος · Επιλογή κριτικών άρθρων · φιλολογική επιμέλεια Νίκου ΠολίτηΓ’, σ.66-72. Αθήνα, 1983.
Ροΐδης Εμμανουήλ, Αιών, 30/8/1971 (τώρα στον τόμο Εμμ. Ροΐδου ΆπανταΒ΄
Επιμέλεια Ε.Π.Φωτιάδου, σ.360-367. Αθήνα, Βίβλος, 1955).
Σακελλαρίδης Χ.Γ., Ο Άγγελος Βλάχος ποιητής σατιρικός· Δοκίμιο. Αθήνα, 1950.
Σελλά Όλγα, «…εξ ηρέμου και απαθούς παρατηρήσεως», Διαβάζω384, 4/1998, σ.63-65.
Στέφος Δημήτρης, «Βλάχος Άγγελος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Μια εκατονταετηρίς· Άγγελος Βλάχος· 25 Μαρτίου 1838 – 25 Μαρτίου 1938· Η ζωή – Το έργον – Η εποχή του. Αθήνα, 1938.
Άγγελου Βλάχου· Πεντηκονταετηρίς· 1852-1902. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1903. Αφιερώματα περιοδικών
Νέα Εστία46, ετ.ΚΓ΄, Χριστούγεννα 1949, αρ.539.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Ηώς. Αθήνα, 1857.
Ώραι. Αθήνα, 1860.
Φειδίας και Περικλής. Αθήνα, 1863.
Στίχοι. Αθήνα, 1865.
Εκ των ενόντων. Αθήνα, 1866.
Αηδών και Ίον. Αθήνα, 1872.
Λυρικά ποιήματα. Αθήνα, 1875.
Άσματα σχολικά. Αθήνα, 1880.
Νέα άσματα παιδαγωγικά εκδιδόμενα επιμελεία Ιουλίου ΈνιγγΕ’ · Στιχουργήματα Άγγελου Βλάχου.Αθήνα, 1884.
Τριάκοντα ασμάτια διά τα παιδιά. Αθήνα, έκδοση Καθημερινής, 1978. ΙΙ.Πεζογραφία
ΑνάλεκταΑ’-Β’. Αθήνα, 1901. ΙΙΙ.Θέατρο
Κωμωδίαι. Αθήνα, 1871 (περιλαμβάνονται Η κόρη του παντοπώλου, Γαμβρού πολιορκία, Γάμος ένεκα βροχής, Ο λοχαγός της Εθνοφυλακής, Η εορτή της μάμμης, Προς το θεαθήναι, Η σύζυγος του Λουλουδάκη).
A qui l’ aura. Αθήνα, 1874. ΙV. Δοκίμια - Μελέτες
Περί υπάτων και υπατείας εν Ρώμη. Αθήνα, 1856.
Σύντομος ιστορική έρευνα περί ορκωτικού συστήματος. Αθήνα, 1860.
Το ομηρικόν ζήτημα · ήτοι ιστορία των ομηρικών επών. Αθήνα, 1866.
Neugriechischse Christomathie. Leipzig, 1870.
Κρίσις του Νικομηδείου δραματικού αγώνος · Εφημερίς των Συζητήσεων. Αθήνα, 1875.
Ο νεός κριτικός. Αθήνα, 1877.
Κρίσις του Λασσανείου δραματικού αγώνος. Αθήνα, 1898. V. Λεξικογραφία - Γλωσσολογία
Λεξικόν Ελληνογαλλικόν. Αθήνα, 1871.
Ο διδάσκαλος της Γαλλικής. Αθήνα, 1858.
Elementar Grammatik der Neugriechischen Sprache. Leipzig, 1864. VI. Μεταφράσεις
Max Nordau, Εκφυλισμός· Μετάφρασις Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, Φέξης-Κουμπούγιας, 1920.
Eugene Labiche, Εγώ· Κωμωδία εις πράξεις τρεις· κατά παράφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1906.
Σοφοκλέους, Οιδίπους Τύραννος· κατ’ έμμετρον μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ. Σακελλαρίου, 1906.
Sardou V., Οι καλοί μας φίλοι· κωμωδία εις πράξεις τέσσαρας· κατά μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ. Σακελλαρίου, 1906.
Ερρίκου Χάινε, Τραγούδια· Κατά μετάφρασιν Άγγελου Βλάχου. Αθήνα, τυπ.Σακελλαρίου, 1908 (έκδοση β΄
Βλαστός Πέτρος
Βλαστός Πέτρος
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Ινδία- Καλκούτα
Ημερομηνία Γέννησης 1879
Ημερομηνία Θανάτου 1941
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΠΕΤΡΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ (1879-1941) Ο Πέτρος Βλαστός γεννήθηκε το 1879 στην Καλκούτα των Ινδιών, γιος του Θεόδωρου Βλαστού και της Μαριέττας Ράλλη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1901 ως το 1919 εργάστηκε στο υποκατάστημα του εμπορικού οίκου Ράλλη στις Ινδίες. Στη συνέχεια (1919-1928, οπότε ο οίκος Ράλλη πουλήθηκε σε ξένη εταιρεία) μεταφέρθηκε στα γραφεία του ίδιου οίκου στο Λίβερπουλ, όπου έζησε ως το θάνατό του. Από το 1928 ως το τέλος της ζωής του αφοσιώθηκε στη συγγραφική του δραστηριότητα. Το 1908 παντρεύτηκε την κόρη του Αλέξανδρου Πάλλη, Αζίζα. Ο Πέτρος Βλαστός ανήκει στους έλληνες της διασποράς που κατά τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας επηρέασαν σημαντικά τα ελληνικά γράμματα. Ειδικότερα ανήκε στον κύκλο του οίκου Ράλλη, που στάθηκε ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα του ελληνικού δημοτικιστικού κινήματος (στον ίδιο κύκλο ανήκαν ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Αργύρης Εφταλιώτης, ο Δημήτρης Πετροκόκκινος και ο αδερφός του Βλαστού Αμβρόσιος). Παράλληλα ο Βλαστός διατηρούσε τακτική αλληλογραφία με τον γενάρχη του δημοτικιστικού κινήματος Γιάννη Ψυχάρη. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1904 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής Της Ζωής, με το ψευδώνυμο Έρμονας. Η συλλογή του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους αθηναϊκούς δημοτικιστικούς κύκλους και επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά. Ακολούθησαν εκδόσεις και δημοσιεύσεις ποιημάτων, διηγημάτων, κριτικών και πολιτικών δοκιμίων, μελετών και ταξιδιωτικών κειμένων. Συνεργάστηκε με έντυπα όπως ο Νουμάς, τα Γράμματα (Αλεξάνδρειας), τα Κυπριακά Γράμματα, τα Ελληνικά Φύλλα, τα Χιώτικα Χρονικά και η Νέα Εστία. Εκτός από τον σαφή γλωσσικό προσανατολισμό του Βλαστού προς τον “καθαρισμό” του Ψυχάρη, στο σύνολο του συγγραφικού έργου του κυριαρχεί η εθνικιστική ιδεολογική του στράτευση, στα χνάρια της θεωρίας του παιδικού του φίλου Ίωνα Δραγούμη υπέρ του διαφωτισμού των ελλήνων της εποχής του και της ανάδειξης της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού με την παράλληλη θεώρηση της ιστορικής περιόδου του Βυζαντίου ως φάσης πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Πέτρου Βλαστού βλ. Αργυρίου Αλεξ., «Βλαστός Πέτρος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984, Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Κ.Ι.Β., «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929, Μερακλής Μ.Γ., «Πέτρος Βλαστός», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.472. Αθήνα, Σοκόλης, 1977 και Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, «Πέτρος Βλαστός», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΙ΄ (1900-1914), σ.8-33. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Αργυρίου Αλεξ., «Βλαστός Πέτρος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Κ.Ι.Β., «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Λευκοπαρίδη Ξ. (επιμέλεια), Αλληλογραφία της Π.Σ.Δέλτα, 1906-1940. Αθήνα, Εστία, 1957.
Μερακλής Μ.Γ., «Πέτρος Βλαστός», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.472. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Παλαμάς Κωστής, Κριτική για το Της Ζωής, ΓράμματαΒ΄, 1907 (τώρα και στα ΆπανταΣτ΄, σ.320-332. Αθήνα, Μπίρης, χ.χ.).
Παράσχος Κλέων, «Πέτρος Βλαστός», Δέκα έλληνες λυρικοί, σ.91-159. Αθήνα, 1937.
Παράσχος Κλέων, «Πέτρος Βλαστός», Μορφές και ιδέες (νέος κύκλος), σ.186-194. Αθήνα, 1956.
Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, Δημοτικισμός και κοινωνικό πρόβλημα. Αθήνα, Ερμής, 1976.
Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, «Πέτρος Βλαστός», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΙ΄ (1900-1914), σ.8-33. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Σταύρου Θρασύβουλος, Ψυχάρης, Εφταλιώτης, Πάλλης, Βλαστός. Αθήνα, Αετός, 1956 (στη σειρά Βασική Βιβλιοθήκη, αρ.26).
Χρυσάνθης Κύπρος, Σαραντατρείς επιστολές του Πέτρου Βλαστού στον Γλαύκο Αλιθέρση. Λευκωσία, Μικρές Εκδόσεις Πνευματικής Κύπρου, 1966.
Ψυχάρης Γιάννης, «Δημοτική και καθαρεύουσα», Ρόδα και ΜήλαΕ΄ 1. Αθήνα, 1908. Αφιερώματα περιοδικών
Κρητική Εστία20, ετ.Β΄, 2/1951.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Της ζωής. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1904 (με το ψευδώνυμο Έρμονας).
Αργώ. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1905 (με το ψευδώνυμο Έρμονας).
Η Αργώ και άλλα ποιήματα. Oxford, University Press, 1921. ΙΙ.Πεζογραφία
Στον ήσκιο της συκιάς (διηγήματα). Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1908. ΙΙΙ.Μελέτες - Δοκίμια - Ταξιδιωτικές εντυπώσεις
Φυσική μεταφρασμένη από τα Αγγλικά. Αθήνα, 1912.
Κριτικά ταξίδια. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1912.
Γραμματική της δημοτικής. Αθήνα, 1914.
Συνώνυμα και συγγενικά· Τέχνες και σύνεργα. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1931 (και έκδοση β΄, συμπληρωμένη από τα κατάλοιπα του συγγραφέα με επιμέλεια της Άλκηστις Σουλογιάννη και εισαγωγή της Ρένας Σταυρίδη - Πατρικίου, Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1989).
Η ελληνική και μερικές άλλες διγλωσσίες. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1934.
Παραβλάσταρα. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1937. ΙV. Ξενόγλωσσες εκδόσεις
A l’ ombre du Figuier· Contes traduits du Neo-Grec. Μετάφραση Eugene Clement, πρόλογος Luis Roussel. Paris, Ed.R.Chiberre, χ.χ.
Greek bilingualism and some parallel cases. Athens, Hestia Press, 1933
--------------------------------------------------------------------------------
Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία
--------------------------------------------------------------------------------
Τόπος Γέννησης Ινδία- Καλκούτα
Ημερομηνία Γέννησης 1879
Ημερομηνία Θανάτου 1941
Λογοτεχνικές Κατηγορίες Πεζογραφία
Ποίηση
Δοκίμιο
Βιογραφικό Σημείωμα
ΠΕΤΡΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ (1879-1941) Ο Πέτρος Βλαστός γεννήθηκε το 1879 στην Καλκούτα των Ινδιών, γιος του Θεόδωρου Βλαστού και της Μαριέττας Ράλλη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1901 ως το 1919 εργάστηκε στο υποκατάστημα του εμπορικού οίκου Ράλλη στις Ινδίες. Στη συνέχεια (1919-1928, οπότε ο οίκος Ράλλη πουλήθηκε σε ξένη εταιρεία) μεταφέρθηκε στα γραφεία του ίδιου οίκου στο Λίβερπουλ, όπου έζησε ως το θάνατό του. Από το 1928 ως το τέλος της ζωής του αφοσιώθηκε στη συγγραφική του δραστηριότητα. Το 1908 παντρεύτηκε την κόρη του Αλέξανδρου Πάλλη, Αζίζα. Ο Πέτρος Βλαστός ανήκει στους έλληνες της διασποράς που κατά τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας επηρέασαν σημαντικά τα ελληνικά γράμματα. Ειδικότερα ανήκε στον κύκλο του οίκου Ράλλη, που στάθηκε ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα του ελληνικού δημοτικιστικού κινήματος (στον ίδιο κύκλο ανήκαν ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Αργύρης Εφταλιώτης, ο Δημήτρης Πετροκόκκινος και ο αδερφός του Βλαστού Αμβρόσιος). Παράλληλα ο Βλαστός διατηρούσε τακτική αλληλογραφία με τον γενάρχη του δημοτικιστικού κινήματος Γιάννη Ψυχάρη. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1904 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής Της Ζωής, με το ψευδώνυμο Έρμονας. Η συλλογή του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους αθηναϊκούς δημοτικιστικούς κύκλους και επαινέθηκε από τον Κωστή Παλαμά. Ακολούθησαν εκδόσεις και δημοσιεύσεις ποιημάτων, διηγημάτων, κριτικών και πολιτικών δοκιμίων, μελετών και ταξιδιωτικών κειμένων. Συνεργάστηκε με έντυπα όπως ο Νουμάς, τα Γράμματα (Αλεξάνδρειας), τα Κυπριακά Γράμματα, τα Ελληνικά Φύλλα, τα Χιώτικα Χρονικά και η Νέα Εστία. Εκτός από τον σαφή γλωσσικό προσανατολισμό του Βλαστού προς τον “καθαρισμό” του Ψυχάρη, στο σύνολο του συγγραφικού έργου του κυριαρχεί η εθνικιστική ιδεολογική του στράτευση, στα χνάρια της θεωρίας του παιδικού του φίλου Ίωνα Δραγούμη υπέρ του διαφωτισμού των ελλήνων της εποχής του και της ανάδειξης της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού με την παράλληλη θεώρηση της ιστορικής περιόδου του Βυζαντίου ως φάσης πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Πέτρου Βλαστού βλ. Αργυρίου Αλεξ., «Βλαστός Πέτρος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984, Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Κ.Ι.Β., «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929, Μερακλής Μ.Γ., «Πέτρος Βλαστός», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.472. Αθήνα, Σοκόλης, 1977 και Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, «Πέτρος Βλαστός», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΙ΄ (1900-1914), σ.8-33. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Αργυρίου Αλεξ., «Βλαστός Πέτρος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
Γιαλουράκης Μανώλης, «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας4. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
Κ.Ι.Β., «Βλαστός Πέτρος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια7. Αθήνα, Πυρσός, 1929.
Λευκοπαρίδη Ξ. (επιμέλεια), Αλληλογραφία της Π.Σ.Δέλτα, 1906-1940. Αθήνα, Εστία, 1957.
Μερακλής Μ.Γ., «Πέτρος Βλαστός», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί – Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία – Γραμματολογία, σ.472. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
Παλαμάς Κωστής, Κριτική για το Της Ζωής, ΓράμματαΒ΄, 1907 (τώρα και στα ΆπανταΣτ΄, σ.320-332. Αθήνα, Μπίρης, χ.χ.).
Παράσχος Κλέων, «Πέτρος Βλαστός», Δέκα έλληνες λυρικοί, σ.91-159. Αθήνα, 1937.
Παράσχος Κλέων, «Πέτρος Βλαστός», Μορφές και ιδέες (νέος κύκλος), σ.186-194. Αθήνα, 1956.
Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, Δημοτικισμός και κοινωνικό πρόβλημα. Αθήνα, Ερμής, 1976.
Σταυρίδη-Πατρικίου Ρένα, «Πέτρος Βλαστός», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΙ΄ (1900-1914), σ.8-33. Αθήνα, Σοκόλης, 1997.
Σταύρου Θρασύβουλος, Ψυχάρης, Εφταλιώτης, Πάλλης, Βλαστός. Αθήνα, Αετός, 1956 (στη σειρά Βασική Βιβλιοθήκη, αρ.26).
Χρυσάνθης Κύπρος, Σαραντατρείς επιστολές του Πέτρου Βλαστού στον Γλαύκο Αλιθέρση. Λευκωσία, Μικρές Εκδόσεις Πνευματικής Κύπρου, 1966.
Ψυχάρης Γιάννης, «Δημοτική και καθαρεύουσα», Ρόδα και ΜήλαΕ΄ 1. Αθήνα, 1908. Αφιερώματα περιοδικών
Κρητική Εστία20, ετ.Β΄, 2/1951.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) Ι.Ποίηση
Της ζωής. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1904 (με το ψευδώνυμο Έρμονας).
Αργώ. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1905 (με το ψευδώνυμο Έρμονας).
Η Αργώ και άλλα ποιήματα. Oxford, University Press, 1921. ΙΙ.Πεζογραφία
Στον ήσκιο της συκιάς (διηγήματα). Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1908. ΙΙΙ.Μελέτες - Δοκίμια - Ταξιδιωτικές εντυπώσεις
Φυσική μεταφρασμένη από τα Αγγλικά. Αθήνα, 1912.
Κριτικά ταξίδια. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1912.
Γραμματική της δημοτικής. Αθήνα, 1914.
Συνώνυμα και συγγενικά· Τέχνες και σύνεργα. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1931 (και έκδοση β΄, συμπληρωμένη από τα κατάλοιπα του συγγραφέα με επιμέλεια της Άλκηστις Σουλογιάννη και εισαγωγή της Ρένας Σταυρίδη - Πατρικίου, Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1989).
Η ελληνική και μερικές άλλες διγλωσσίες. Αθήνα, τυπ. Εστία, 1934.
Παραβλάσταρα. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1937. ΙV. Ξενόγλωσσες εκδόσεις
A l’ ombre du Figuier· Contes traduits du Neo-Grec. Μετάφραση Eugene Clement, πρόλογος Luis Roussel. Paris, Ed.R.Chiberre, χ.χ.
Greek bilingualism and some parallel cases. Athens, Hestia Press, 1933
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
